200 woorden

De Heilige maagd Maria van Guadaloupe zoals getoond in Salta (Argentinië)

Karel voor Corona (24 juli)

De vrijwilligersorganisatie zocht een mantelzorgmaatje voor Karel. Karel was midden veertig, autistisch en geïnteresseerd in wandelen, treinen en stations. Dat kwam mooi uit: Calatrava’s station riep al lang om een bezoek.

Maar Karel bleek ook een jongen van 12-16 jaar die uren kon tekenen aan diertjes; met minutieuze precisie. We hebben Luik niet bezocht, treinen zagen we wel, op de kerstmarkt in een tuincentrum. Tekenen en schilderen waren geen obsessie. Karel knutselde ook graag, was gek op Philips-apparatuur uit de jaren 50-60. Maar tekenen en schilderen kwamen steeds terug. In een andere eeuw zou hij broeder in een klooster kunnen zijn geweest en maakte hij miniaturen, als de rechterhand van de Gebroeders Limburg. Laag in rangorde maar superieur in kwaliteit.

Karel was ontoegankelijk, je kon niet inschatten wat er in zijn bol omging. Zijn gedachten waren stuiterballen. Evengoed kende hij na twee jaar de namen, wist hij van mijn vakanties en dat ik de zwarte madonna van Salta zo mooi vond.

En toen kwam Corona en nog wat later een mantelzorgtaak in de familie. Het hemd is nader dan de rok. Ik heb Karel sinds maart niet meer gezien. Het voelt of ik een maatje ben kwijtgeraakt.

Pia Dijkstra, lid van de Tweede Kamer-fractie van D66, maakt zich onder meer sterk voor de inzameling van taxussnoeisel.

Taxustaxi (15 juli)

Sommige goededoelenacties zijn leuk maar nauwelijks bekend. De inzameling van taxussnoeisel is daarvan een voorbeeld. De gesnoeide twijgen van de taxusplant en -haag bevatten een sap dat bepaalde kankergezwellen bestrijdt. Meer daarover: https://taxusvoorhoop.nl De ideale snoeiperiode van de taxus is tussen 1 juni en eind augustus. De twijgen moeten binnen enkele dagen worden ingezameld. Daartoe rijden Taxustaxis: https://taxustaxi.nl. Vrijwilligers halen in een wijde cirkel rondom Boxmeer het groen op en brengen dat waardevolle restmateriaal naar een groot inzamelpunt. Het restmateriaal mag geen zand, gruis en dergelijke bevatten.  

Veldhoven heeft behoorlijk wat tuinen met taxussen maar kent geen service van de Taxustaxi. De reden is simpel. Vanuit Boxmeer kost het heel veel tijd om Veldhoven en haar 5 kernen te bereiken. Geen nood: je mag je snoeisel aanleveren bij de Boerenbond in Best. Het is belangrijk dat eerst de taxuszak wordt opgehaald. In het logistieke proces is die grote ‘tas’ een belangrijke schakel. Er zijn ook milieustraten waar je taxussnoeisel kunt afleveren, maar niet in Veldhoven. Waarom niet? Schiet het gemeentebestuur tekort? Geen sprake van, zo bezweert de organisatie mij. Zodra voldoende taxussnoeiers hun snoeisel aanbieden is de afstand van Best-Veldhoven te overzien.

De Hollandse Nieuwe is binnen

De eerste keer (22 juni)

11 Juni, de eerste haring is binnen. De tonnetjes gingen niet ter veiling maar als een symbolische schenking naar eerstelijnzorgverleners in Nederland en Duitsland. Mooi!

Sedert jaar en dag halen wij onze maatjes bij Fish & Food in de City Passage. Daarnaast ingevroren Rutte korenwijn op leeftijd van Van Genechten uit de Mira. Op het bord nog een hard gekookt ei, een stevige augurk van Kesbeke, tomaat toegedekt met Hellemans. Dat is bijvangst. Het gaat om de combi van de verse zeesmaak in de zilvergrijze vette haring met de gouden teint van de jenever die als dikke haarlemmerolie het ranke glaasje inrolt. Elke keer weer proeft die oer-Hollandse ‘smaaksensatie’ als de eerste keer.

Dit jaar geen Vlaggetjesdag. Haringhappen kan ook niet zoals we gewend zijn. Anderhalve meter is een maatje te ver.  Kees Laureijs organiseerde ooit beroemde haringparty’s in de Veldhovense Kromstraat. Opvolger Kim zal misschien de traditie voortzetten. Als Corona de deur uit is. 

Tradities ontwikkelen zich, of sterven uit. Café’s met stopflessen waarin augurken of harde eieren en tafeltjes met dikke kleedjes zie je haast niet meer. Maar de behoefte elkaar te ontmoeten buiten de deur blijft. Met een maatje levert dat mooie plaatjes op.

Aspergeboerderij Boshoven, 26 mei 2020

Het fenomeen Boshoven

In de groente-afdeling van de supermarkt en ook in de groentespeciaalzaak zie je doorgaans het gehele jaar door dezelfde groente. Verse aardbeien in de kersttijd doen je al lang niet meer versteld staan. Vers wordt ingevlogen, ongeacht het jaargetijde.

Met witte asperges is iets bijzonders aan de hand. De eerste exemplaren worden eind maart gestoken. Na een kleine drie maanden wordt het tijd om de groente in het bed met rust te laten. Zo kan het witte goud aansterken tot de volgende oogst, 9 maanden later. Toeval of niet: het begin van die rustperiode valt samen met het midzomerfeest van St Jan (de Doper), op 24 juni. Menigeen is na zo’n feest niet in staat om vroeg uit de veren asperges te gaan steken. De rust op de aspergevelden valt dus samen met de pauze van de aspergeboeren.

Met Pasen stonden voor aspergeboerderij Boshoven ten minste twee dagen klanten in een lange rij te wachten op hun busseltje seizoensgroente. ‘Boshoven’ is een van de bekendste aspergeboerderijen in de regio. Weinig groenteboeren maken dit fenomeen elk jaar mee. Visboeren wel. Rond 11 juni kan het eerste tonnetje Hollandse nieuwe worden tegemoetgezien. Lente, misschien wel het lekkerste jaargetijde.

Lichtenvoorde met op de achtergrond De Koppelpaarden

Lichtenvoorde

Stadsgidsen benaderen een bebouwde kom met een specifieke blik. Het gaat niet zozeer om een fraai aanzicht of een mooi landmark. Het gaat om een kenmerk waarover je graag zou willen vertellen. In elke gids zit immers een zendeling, of misschien wel een amateurcultuurhistoricus.

Zo sprak Lichtenvoorde aan, een gemeente in de Achterhoek. Die wilde ik  bekijken omdat een goede vriend er is geboren en opgegroeid. We waren op weg van Beltrum naar Sinderen en hadden trek in een kopje koffie. Wikipedia wijst de weg en leert dat het om een historische heerlijkheid gaat. Wij hadden genoeg aan een bakje troost. In tijden van Corona valt dat nog niet mee. Pizzeria Edessa verstaat gastheerschap: koffie kan niet geserveerd worden, maar aanbieden mag wel. “Van het huis”, luidde nadrukkelijk de boodschap. Die vriendelijkheid verdiende een bijdrage in de pot van de personeelsvereniging. Ook in de lichtwinkel twee straten verder kreeg je als passant alle aandacht. Lichtenvoorde is buitengewoon gastvrij. 

Hotel Grand Café De Koppelpaarden was het gezochte landmark. Sedert het begin van de 18e eeuw is het gebouw letterlijk een pleisterplaats voor (later) de paardentram. Sinds 1926 heeft het pand een zeskantige toren. Jammer: door Corona gesloten tot 1 juni.

Reageren? info@willem-hornman.nl

Maatwerk (27 april)

Je moet hooien als de zon schijnt sprak ooit een leidinggevende tegen mij en profiteerde van ‘technisch weer’ of ‘relatie-onderhoud’. Maatwerk.  

Vorige week was ik toe aan een verwennerij. Ik wilde overstappen op een nieuw gezichtsverzorgend product van hoge kwaliteit. Een telefoontje naar de parfumerie in het City Centrum pakte te gek uit. Men maakte de winkel helemaal klaar voor klantenbezoek op afspraak: maatwerk. Alle tijd voor geduldige uitleg aan een klant die weliswaar meer op zijn gezicht strooide dan after shave, maar daarmee hield de kennis van gezichtsverzorging wel op. Alle tijd voor een kop koffie. Heerlijke service, maar niet uniek. Dezelfde middag kon ik terecht in de herenkledingzaak voor een zomerwollen pull.  Daarna stapte ik voor schoenen op afspraak naar de Kromstraat. Elke winkelier leverde bediening op maat. De lang gebruikelijke uitspraak “als het er niet hangt dan is het er niet meer” was ver weg. 

Maandag genoten we in de tuin van de koffie. We hoorden een geluid dat ik in 39 jaar  in Zeelst nooit gehoord had: een specht. Ook maatwerk. In tijden van Corona is het goed je zegeningen te tellen. Het houd je weerbaar en maakt intelligente lock down houdbaar.