Trouwambtenaar

Voor meer informatie: info@willem-hornman.nl en https://www.veldhoven.nl/buitengewoon-ambtenaar-van-de-burgerlijke-stand-babs

Carmelita en Ray

Carmelita en Ray trouwden op 7 november. Zij gaven een openhartig voorgesprek

De partners kenden elkaar al jaren. In 2014 gingen zij samenwonen. Beiden met al een huwelijk achter zich. In die perioden kenden zij elkaar ook al. “Maar je ontdekt elkaar opnieuw”, zo luidde de boodschap. 

Aanvankelijk wilden zij helemaal niet meer trouwen. Ray was er toch op enig moment aan toe. Toen hij 60 werd, was een witte boem in het boeket een duidelijk signaal. Ook Carmelita wilde ‘officieel’ verder.  Voor beiden was het standpunt van de kinderen belangrijk. De reactie: “jullie hebben elkaar gevraagd: maak er nu werk van. 

Het bruidspaar heeft een bewogen leven achter zich. Passend in de plechtigheid was A song for You van Ray Charles. 

Carmelita en Ray zijn geboren in Paramaribo. Ik zocht een Surinaams gedicht, maar vond er geen. Toepasselijk was wel het gedicht “Vingers” van Rupi Kaur, een Indiase schilder en dichter.

Vingers

De belangrijkste gesprekken

Voeren we met onze vingers

Als de jouwe de mijne zenuwachtig zoeken

Die eerste keer tijdens een etentje

En de mijne angstig omklemmen

Wanneer je me vraagt of we elkaar volgende week

Weer kunnen zien

Zodra ik ja zeg ontspannen ze weer

Als we elkaar vinden

Terwijl we onder de lakens liggen

Doen we alsof we

Geen knikkende knieën hebben

Als ik boos ben

Slaken ze verbitterde kreten

Maar als ze beven om vergeving

Zie je hoe excuses er uit zien

En als er een van ons stervende is

Op vijfentachtigjarige leeftijd in een ziekenhuisbed

Zullen jouw vingers de mijne grijpen

En dingen zeggen die niet in woorden te vatten zijn.

-10 november-

Zomeravondfeestje

Niet zomaar een feestje van Leonie en Martin

Je bent gelukkig getrouwd en je ervaart die burgerlijke staat na veertien jaar nog steeds als bijzonder. Wat doe je dan? Je doet het feestje van bijna drie lustra geleden nog eens over. Informeler, in intiem verband.

De trouwambtenaar is vereerd met het verzoek tot wat regie en een enkel ernstig woord. De veranda van buurtcafé Bruheze bood podium aan een nazomeravond met sfeer.

Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet. Het streven daarnaar wel. Je wilt met vrienden je geluk delen opdat  zij zien hoezeer jullie elkaar waarderen. Waarderen om wat je biedt, brengt, en om wat je áchterwege laat. Je ontwikkelt, zo zeggen ze in de VS, ‘kindreness’. Dit paar ontwikkelde gelijkgestemde zielen. 

Uiteindelijk, aan het einde van de dag, zie je samen de twee katten uit het liedje “Our house”, van CSNY. Je zingt een lied voor elkaar, zoals Ray Charles dat deed. Én je vertelt elkaar een verhaal voor het slapengaan. In het volle besef dat de wereld koud is als de liefde niet bestond.

I’ll light the fire
You place the flowers in the vase
That you bought today
Staring at the fire
For hours and hours while I listen to you
Play your love songs
All night long for me
Only for me

Come to me now (come to me now)
And rest your head for just five minutes
Everything is done
Such a cozy room (such a cozy room)
The windows are illuminated
By the evening sunshine through them
Fiery gems for you
Only for you

Our house is a very, very, very fine house
With two cats in the yard
Life used to be so hard
Now everything is easy ‘cause of you
And our

La-la, la-la-la-la-la
La-la-la-la, la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la
La-la, la-la-la-la-la
La-la-la-la, la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la

Our house is a very, very, very fine house (very fine house)
With two cats in the yard
Life used to be so hard
Now everything is easy ‘cause of you
And our

I’ll light the fire
While you place the flowers in the vase
That you bought today, ay-ay-ay

-18 oktober-

Art Deco

Hanny en Carlo: Art Deco

Als een maquettebouwer en een ondernemer in glazen schuifwanden en veranda’s  na acht jaar verkering hun keuze voor elkaar formeel vastleggen, dan kun je wat bijzonders verwachten. Bij Hanny en Carlo was de keuze voor een officiële huwelijksceremonie vanzelfsprekend: “Hij is mijn vriend was niet meer voldoende.” ” Zij is mijn vrouw geworden is wat telt.”

Carlo houdt van teksten. Hij deed zijn gelofte in dichtvorm. Toch maakte Hanny meer indruk met haar boodschap aan Carlo. Zij begon met de woorden. “Ik ben gelovig en dan sta je niet alleen in moeilijke tijden”. Ondanks mijn slechte geheugen zal die openingszin mij nog lang heugen.

De echtelieden gaan voor Art Deco, een stijl uit de jaren 20 waarin de schoonheid van de voorwerpen, gebruiksartikelen, huizen en muziek centraal staat. Maar die schoonheid heeft ook functionele kanten: het moet wel ergens om gaan. Je bent verliefd. Je hebt de puberjaren al bijna een halve eeuw achter je gelaten. Dan beleef je je verliefdheid anders dan toen, maar niet minder. Dat liet het paar zien: Hanny met haar blik, Carlo met de zenuwen van een 16-jarige. 

De voltrekking van dit huwelijk was bijzonder en zeker niet alleen door de stijl waarin het paar gekleed was. 

-21 september-

Roan en Wieteke

Roan en Wieteke sloten een geregistreerd partnerschap

Doorgaans schrijf ik mijn teksten zelf. Daarop maak ik op deze pagina een uitzondering omdat ik voor het eerst een review kreeg. Het is een commentaar waarop ik trots ben. Roan schrijft over het voorgesprek. Dit is op afstand het belangrijkste onderdeel van de voorbereiding op de plechtigheid. Het legt de basis voor de babs-speech. Liedjes die in het gesprek de revue passeren roepen herinneringen op. Zij dragen bij aan een persoonlijk verhaal waarin het paar zich herkent.

Willem heeft een hele mooie ceremonie verzorgd voor ons geregistreerd partnerschap. Zijn oprechte interesse in ons verhaal deed het kennismakingsgesprek langer duren dan normaal maar hij nam graag de tijd. Met een paar aantekeningen hier en daar heeft hij er een fantastisch mooi kloppend verhaal van gemaakt waar er bij deze serieuze aangelegenheid plek was voor een traan en een lach. Bedankt Willem! 

-26 augustus-

Paniek

Foto van Marieke Jaspers: https://www.mvandelooij.nl/

Uiteindelijk gaat het om een papiertje dat in tweevoud wordt opgemaakt en getekend. De documentenmap  met twee vellen lijkt bijzaak. Tot het moment dat je die map ineens mist. Zit de bruid goed, is de bruidegom op zijn gemak? Er zijn geen gasten die even de regie willen overnemen? Ben ik ook onder de boom goed te horen? Als op al die vragen positief kan worden geantwoord “staat niet meer in de weg om het huwelijk te voltrekken”. Een beetje Babs maakt er een mooi verhaal van. Niet te lang want er moet gefeliciteerd worden.

In het park heerst een serene sfeer. De prachtige beuk filtert de zon, de muziek zet het verkeersgedruis op afstand. De drie liedjes worden bij herhaling ten gehore gebracht want niemand wil weg. 

Het contract is wel weg. Paniek in het park. Het lessenaartje was te klein voor de documentenmap. Die map ging dus even op de rand van de waterput. De put stond immers al eeuwen droog. Toch? De afgang dendert op je af. Het bruidspaar moet opnieuw tekenen, maar eerst naar het gemeentehuis. Toch even in de put kijken. Daar geen map, wel daarnaast. De fotograaf had er een fraai stilleven van gemaakt.

-17 juli-

Leonid en Iryna: een trotse ceremonie

Een ceremonieel kleed droeg bij aan de trots op het land

Een oorlog wordt tastbaar als de vader van de bruid zijn dochter niet kan begeleiden naar de huwelijksvoltrekking. Reden: geen verlof, gevechten aan het oostfront. Als desondanks de plechtigheid toch wordt gedomineerd door vreugde, vertrouwen in de toekomst en vooral door trots, dan ben je blij dat jij de ambtenaar was die het huwelijk heeft mogen voltrekken. Een ceremonieel kleed speelt in Oekraïne een belangrijke rol in deze plechtigheid. Op 11 juni benadrukte het kleed het karakter van de plechtigheid, maar bracht  ook wat hilariteit. Evengoed was de keuze voor John Lennons “Imagine” zeldzaam relevant:

Imagine there’re no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion, too

Imagine all the people
Livin’ life in peace
You

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one

Leonid and Iryna: a proud ceremony

A war becomes tangible when the bride’s father cannot accompany her daughter to the wedding ceremony. Reason: No leave, fighting on the Eastern Front. If, nevertheless, the ceremony is dominated by joy, confidence in the future and above all by pride, then you are glad that you were the official who was allowed to perform the marriage. A ceremonial robe plays an important role in this ceremony in Ukraine. On June 11, the rug emphasized the character of the ceremony, but also brought some hilarity. Even so, the choice of John Lennon’s “Imagine” was rarely relevant.

-16 juli-

Defne en Paul

Defne en Paul voltrokken het huwelijk in de romantische schaduw van een prachtige boom Foto van Marieke Jaspers: https://www.mvandelooij.nl/

Zij waren beiden student, zij in Turkije en hij in Roemenië. Zij kozen allebei voor Finland. Je kunt er onder financieel heel gunstige voorwaarden je studie op goed academisch niveau voltooien. Finnen heten je welkom en daar blijft het bij, was hun ervaring. Barre koude in Turkije gaf Paul de moed Defne uit te nodigen voor de feestdagen in Roemenië. De rest is geschiedenis. Er komen kinderen, maar waar en wanneer? Hun beste vriend en medestudent kwam uit zijn Duitsland over om te getuigen. Ouders waren aanwezig en maakten kennis met elkaar. Heel even kwamen Noord-, Oost- en West-Europa samen met het noordelijkste puntje van Afrika en was die prachtige boom in ’t Oude Slot de as waar de wereld om draaide.

Muziektip: Proleter What Lana says

Defne and Paul

They were both students, she in Turkey and he in Romania. They both choosed Finland. There, you can complete your studies at a good academic level under financially very favorable conditions. Finns welcome you and there it remains, was their experience. Harsh cold in Turkey gave Paul the courage to invite Defne for the holidays in Romania. The rest is history. There will be children, but where and when? Their best friend and fellow student came over from his Germany to testify. Parents were present and got to know each other. For a moment, Northern, Eastern and Western Europe came together with the northernmost tip of Africa and that beautiful tree in ’t Oude Slot was the axis around which the world revolved.

Music tip: Proleter What Lana says

-14 juli-

Rob en Melanie: “Met hart en ziel”

Paul en Melanie en Melanie trouwden in ’t Oude Slot in Veldhoven

Roel Klarenberg en Melanie Geudens trouwden in museum ’t Oude Slot in Veldhoven. Zij nemen het leven zoals het komt. Flegmatiek, maar wat ze doen, doen zij “met hart en ziel”. Ze kennen elkaar al ruim 6 jaar maar dat stond de romantische invuling van de ceremonie niet in de weg. Ik maak graag werk van een toepasselijk gedicht als het paar zelf geen ideeën heeft. Paul en Melanie kozen voor Angst voor Geluk van Willem Wilmink, maar met een kleine aanpassing.

Soms in de nacht als je naast me ligt,
als je naast me ligt met je meidengezicht,
dan heb ik je weer zo lief.
En ik denk met trots aan ons kleine gezin,
en ik denk: er zit wel samenhang in,
het biedt wel perspectief.

Daar komen nare gedachten van:
dat het zo niet altijd maar duren kan,
het is allemaal veel te fijn.
Nu is mijn bedje wel gespreid,
maar Melaniemooie meid
je bent te mooi om waar te zijn.

Wat maken we misschien nog allemaal mee,
misschien ga jij met een ander in zee,
met een zwaar behaarde man.
Of slepende ziekte of ander kruis
komt over de wereld of over ons huis,
en maakt er een puinhoop van.

Dat denk ik dan. Maar de volgende dag
geeft een ruzie die er wezen mag,
een fraai stuk burengerucht.
En al die gedachten, mijn lekker stuk,
aan ziekte en ontrouw en ongeluk
ze slaan ratelend op de vlucht.

-27 juni-

Less is More

Patricia en Wouter kozen voor een huwelijksvoltrekking zonder voorgesprek

Wouter van Dijk en Patricia Mlodak trouwden op 22 april in het Veldhovense gemeentehuis. Hun huwelijksvoltrekking had een totaal andere aanpak dan normaal. 

Gebruikelijk zijn een voorgesprek en in aansluiting daarop een toespraak. Die waren niet nodig. Telefonisch contact en toezending van het ‘protocol’ zouden voldoende zijn. Het protocol is een voorstel-draaiboek met daarin opgenomen de formele tekst. Die tekst ligt voor een deel wettelijk vast. In een kleiner deel plaats ik accenten op die wetgeving. Denk dan aan een terugtredende overheid in welzijn en zorg en aan de blijvende gelijkwaardigheid van man en vrouw. Wouter en Patricia konden zich goed vinden in het protocol en de muziekvoorkeur zou tijdig worden aangeleverd.

Dat telefoontje maakte mij behoorlijk nerveus. Je had immers geen idee waarop je je moest voorbereiden. Sobere kledij? Weinig bezoekers bij de plechtigheid? Heb je wel genoeg standaardgrapjes en complimenten en hoe gaan die overkomen? Niets van dit alles. Bruid en bruidegom en hun gasten waren prima toegerust voor een kleine, intieme, plechtigheid.

De huwelijksvoltrekking van Patricia en Wouter leerde dat ook het meest minimale kan leiden tot een sfeervolle, warme ceremonie. Twee liedjes waren voldoende: Air en Can’t take my eyes off you. Less is more.

-9 mei 2022-

Egypte

Jakleen en Ashraf maakten van de raadszaal een Egyptische filmset

Je gaat door de royale toegangsdeuren naar de raadszaal, nu even een trouwlocatie. Er wordt een huwelijksplechtigheid voltrokken en jij hebt de leiding. Je kent het paar van het voorgesprek, de teksten en liedjes zijn afgestemd. Geen toga, net pak met stropdas zou voldoende moeten zijn. Het gezelschap is bescheiden van omvang, het is vrijdagmiddag en mooi weer. Fluitje van een cent.

Maar dan: Plotseling heb je het gevoel dat je in een buitenlandse documentaire terechtkomt. De deuren zwaaien open. Studiolampen schijnen fel in je gezicht, camera’s doen hun werk. Het gezelschap had met haar kleding flink uitgepakt. Blij met je chique stropdas. De kleding van de bruid is super. De bruidegom, een door de wol geverfde horecaman, was ineens een stuk onzekerder in zijn optreden. De voltrekking bleek meer te betekenen dan het afdoen van een formaliteit. We zijn even niet in het grootste ‘dorp’ van de Kempen, maar op Egyptisch terrein. 3.300 km. verderop wordt meegekeken. Hoewel het feest is uitgesteld tot post-corona, staat de plechtigheid als een huis met aanwezigen die soms van ver kwamen.  

Het paar koos voor drie Egyptische liederen, waarvan Google één vertaalde en dat door mij wat werd aangepast. Een klein stukje:

Saber El Robaeï Atada El Aalam:

Als ik in jouw armen ben, ben ik mijn plek verloren

En met jou vergeet ik mijn leven en mijn eigenheid.

Bij jou gaat de tijd vliegensvlug

Breng me dichter tot jou, ga bij mij weg maar leef verder met mijn gevoelens voor jou.

Ik wil bij je zijn, maar ga je weg, neem mijn zijn dan met je mee.  In deze tekst lees ik dat in een oprechte liefde je in elkaar opgaat, een eenheid vormt. Voor mij is dat de boodschap en in feite ook de basis van een goed huwelijk. Niet ik leef voort, wij leven voort.

-15 februari-

Je hebt me alleen gelaten

“Je hebt me alleen gelaten”, een prachtig gedicht dat het gevoel bij de huwelijksvoltrekking perfect verbeelde

Wendy en Zeeshan mocht ik in de echt verbinden op 1 oktober, natuurlijk een mooie dag. Zielsgelukkig met elkaar en met Kiki. Toch, zo benadrukten zij, houden zij hun eigen leven, hun individuele autonomie. Geen latrelatie, wel zelfstandigheid. Kan ik dat gevoel terugvinden in een gedicht? Aghmed is Engelstalig, dus indien mogelijk in het Engels? Dat kon ik niet. Ik vond wel het tegenovergestelde, het gevoel dat je verloren bent als je je lief verloren hebt. Ik vond dat gevoel in een gedicht dat onlangs insloeg als een bom bij kijkers naar het populaire programma “Mathijs gaat door”. Gebruik de link naar “Je hebt me alleen gelaten” van Hans Lodeizen, in de meesterlijke vertolking door Joost Prinsen. Ik droeg het voor in een zo goed mogelijke Engelse vertaling.

je hebt me alleen gelaten… 

je hebt me alleen gelaten 
maar ik heb het je allang vergeven 

want ik weet dat je nog ergens bent 
vannacht nog, toen ik door de stad 
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas 
van een badkamer 

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen 
zie je, ik weet dat je er nog bent 

laatst reed je me voorbij met vier 
andere mensen in een oude auto 
en ofschoon jij de enige was die 
niet omkeek, wist ik toch dat jij 
de enige was die mij herkende de enige die 
zonder mij niet kan leven 

en ik heb geglimlacht 

ik was zeker dat je me niet verlaten zou 
morgen misschien zul je terugkomen 
of anders overmorgen of wie weet wel nooit 

maar je kunt me niet verlaten Hans Lodeizen 

– 19 november-

Voor meer informatie: info@willem-hornman.nl en https://www.veldhoven.nl/buitengewoon-ambtenaar-van-de-burgerlijke-stand-babs